Een complex en vaak verkeerd begrepen beroep
Sekswerk in Frankrijk is een complex en vaak verkeerd begrepen beroep, dat wordt gekenmerkt door een wettelijk kader dat zowel historische als hedendaagse opvattingen over prostitutie weerspiegelt. Hoewel prostitutie op zich legaal is, hebben de wetten rondom deze praktijk voor sekswerkers aanzienlijke uitdagingen gecreëerd, die van invloed zijn op hun veiligheid, autonomie en het vermogen om in een veilige omgeving te werken.
Een van de belangrijkste tegenstrijdigheden in de Franse benadering van sekswerk is dat, hoewel de inkomsten uit sekswerk belastbaar zijn en moeten worden aangegeven, sekswerkers nog steeds niet de volledige rechten en bescherming genieten die aan andere beroepen worden toegekend. Dit leidt tot een situatie waarin sekswerkers aan dezelfde verplichtingen voldoen als elke andere werknemer – ze betalen belasting en dragen bij aan de economie – maar toch de bijbehorende rechten en bescherming worden ontzegd. In dit licht kan worden gesteld dat de staat zelf een rol speelt die vergelijkbaar is met die van een „pooier“: hij profiteert van het werk van sekswerkers zonder de juridische en maatschappelijke ondersteuning te bieden die bij dergelijke verplichtingen hoort. Deze hypocrisie legt de diepe tekortkomingen en tegenstrijdigheden binnen het huidige wettelijke kader bloot.
In Frankrijk is de juridische benadering van sekswerk sterk beïnvloed door abolitionistische ideologieën. Historisch gezien was het abolitionisme erop gericht de regulering van prostitutie af te schaffen, waarbij sekswerkers werden gezien als slachtoffers die re-integratie nodig hadden. Dit perspectief is geëvolueerd: het moderne abolitionisme streeft ernaar prostitutie volledig uit te bannen, vaak vanuit de overtuiging dat het geweld tegen vrouwen inhoudt. Als gevolg daarvan bevinden sekswerkers in Frankrijk zich in een precaire positie, gevangen tussen wetten die aspecten van hun werk strafbaar stellen en maatschappelijke opvattingen die hun beroep stigmatiseren.
Een van de grootste uitdagingen waarmee sekswerkers in Frankrijk worden geconfronteerd, is de ruime definitie van „pooierij“ (proxénétisme) in de Franse wetgeving. Deze definitie kan een breed scala aan activiteiten omvatten, waaronder activiteiten die anders wellicht zouden worden beschouwd als ondersteunende of op wederzijdse instemming berustende afspraken. Zo kan het delen van een werkruimte of het ontvangen van hulp van vrienden of familie juridisch worden opgevat als pooierij, wat leidt tot nog meer isolatie en kwetsbaarheid voor sekswerkers.
Het Syndicat du Travail Sexuel (STRASS) loopt voorop bij het opkomen voor de rechten van sekswerkers in Frankrijk. STRASS verzet zich tegen zowel de abolitionistische als de regulerende benadering, met het argument dat deze kaders de autonomie en rechten van sekswerkers niet respecteren. In plaats daarvan pleit STRASS voor de toepassing van het gemeen recht (droit commun) op sekswerk, waardoor de specifieke strafbaarstellingen die aan het beroep zijn verbonden, zouden worden opgeheven en sekswerkers onder dezelfde wettelijke bescherming zouden kunnen werken als elk ander beroep.
Een belangrijk onderdeel van de belangenbehartiging van STRASS is het streven naar de decriminalisering van sekswerk. Dit omvat onder meer de afschaffing van wetten die klanten strafbaar stellen en het schrappen van wettelijke bepalingen die ondersteunende relaties als pooierij aanmerken. Door zich in te zetten voor deze veranderingen wil STRASS het stigma en de juridische belemmeringen verminderen die sekswerkers ervan weerhouden hun volledige rechten en bescherming te genieten.
Daarnaast zet STRASS zich in voor de erkenning van sekswerk als legitieme arbeid, die dezelfde rechten en bescherming verdient als elk ander beroep. Dit omvat toegang tot sociale voorzieningen, wettelijke bescherming tegen uitbuiting en de mogelijkheid om zich te organiseren en collectief te werken zonder angst voor strafrechtelijke vervolging.
Ondanks de uitdagingen blijven sekswerkers in Frankrijk opkomen voor hun rechten en eisen ze erkenning en respect. De strijd voor decriminalisering en de toepassing van het gewoonterecht gaat door, waarbij STRASS het voortouw neemt op weg naar een toekomst waarin sekswerkers hun werk met waardigheid, veiligheid en autonomie kunnen uitoefenen.
Ga voor meer informatie over STRASS en hun belangenbehartiging naar hun website op https://strass-syndicat.org/.
Nu het landschap van sekswerk in Frankrijk zich blijft ontwikkelen, is het duidelijk dat de stemmen en ervaringen van sekswerkers zelf centraal moeten staan in elke discussie. De weg vooruit ligt niet in paternalistische benaderingen die erop gericht zijn sekswerkers te ‘redden’ of te controleren, maar in het versterken van de positie van sekswerkers, zodat zij hun eigen toekomst kunnen bepalen, vrij van stigma en discriminatie.